چنین که از همه سو دامِ راه میبینم...

به نام خدا سلام به همه. دوست دورۀ دبیرستانم میگوید از آنچه اینجا مینویسی احساس میکنم حالت خراب است! همینجا، به مناسبت آنچه امشب اتّفاق افتاد میگویم، مادامی که دوستان و خانوادهام را دارم و هستند و هستم، حتّی اگر به رویشان نیاورم، «سر ذوق»م. من دوستانم را زیاد میرنجانم؛ خودم به این اخلاق تندم عادت کردهام و دمشان گرم که مرا برمیتابند و قادر متعال همه جا و همه وقت یاورشان باشد. ایدون باد. در این یک ماه زیاد دانشگاه نبودم، چه برسد به دانشکده؛ دوشنبهها برای کلاس میرفتم و الباقی هفته بعد از ساعتهای مدرسه. همینجا هم لازم است یادآوری کنم، بل